| Article Title En | The Effect of Corrective Exercises and Rope Skipping on Balance and Proprioception of the Ankle in Female Students with Foot Pronation |
|---|---|
| Authors | سمیه هاشمی، محمد سیداحمدی*، کریم خلاقی، ملیحه اردکانی زاده |
| Journal | نشریه پژوهش توانبخشی در پرستاری |
| Publication Name En | Iranian Journal of Rehabilitation Research in Nursing |
| Dor Code | 10.22034/IJRN.11.3.31 |
| Presented by | بله |
| Page number | ۳۱ |
| Page Number To | 42 |
| Serial number | ۱۱ |
| Volume number | ۳ |
| Paper Type | Original Research |
| Published At | ۰۱/۰۲/۲۰۲۵ |
| Journal Grade | Scientific - research |
| Journal Type | Typographic |
| Journal Country | Iran, Islamic Republic Of |
| Journal Index | علمی - پژوهشی |
Abstract
مقدمه: پرونیشن پا به عنوان یک ناهنجاری ساختاری می‌تواند تعادل و حس عمقی مچ پا را تحت تأثیر قرار دهد. این مطالعه با هدف مقایسه تأثیر یک دوره تمرینات اصلاحی جامع و طناب‌زنی بر تعادل و حس عمقی مچ پای دانش‌آموزان دختر 10 تا 12 سال مبتلا به پرونیشن پا انجام شد.
روش کار: این تحقیق از نوع نیمه‌تجربی و جامعه آماری آن را دانش آموزان دختر 10 تا 12 سال شهر قوچان تشکیل داد. بر اساس نمونه گیری خوشه ای سه مدرسه به صورت تصادفی انتخاب شدند و دانش آموزان آنها بر اساس معیار های ورود و خروج مورد غربالگری قرار گرفتند. از بین دانش آموزان مبتلا به پرونیشن مچ پا تعداد 45 نفر به صورت تصادفی انتخاب و به طور تصادفی به سه گروه حرکات اصلاحی( 15 آزمودنی)، طناب زنی ( 15 آزمودنی) و کنترل ( 15 آزمودنی) تقسیم شدند. هر گروه تجربی به مدت 6 هفته تحت تمرینات قرار گرفت. از آزمون Y برای ارزیابی تعادل پویا و از گونیامتر و ژیروسکوپ برای اندازه‌گیری حس عمقی مچ پا استفاده شد. تحلیل آماری با استفاده از آزمون‌های آنالیز واریانس یکطرفه و اندازه‌گیری‌های مکرر با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد.
یافته ها: آزمون واریانس با اندازه‌گیری تکراری نشان داد که زمان (پیش‌آزمون و پس‌آزمون) تأثیر معناداری بر تعادل، حس عمقی پلانتار فلکشن و اینورشن دارد (0/05>p). هر دو گروه تمرینی نسبت به گروه کنترل بهبود نشان دادند و تمرینات جامع اصلاحی تأثیر بیشتری داشت. تعامل زمان و گروه در هر سه متغیر معنادار بود (0/004= pتا 0/009 =p). نتایج آزمون بونفرونی نشان داد در پیش‌آزمون، هیچ تفاوتی بین گروه‌ها معنادار نبود (0/05>p)، اما در پس‌آزمون، اختلاف میانگین تعادل و حس عمقی بین گروه کنترل و گروه‌های تمرینی معنادار بود (0/05>p)، درحالی‌که تفاوتی بین دو گروه تمرینی دیده نشد.
نتیجه‌گیری: تمرینات اصلاحی جامع و طناب‌زنی هر دو به بهبود تعادل و حس عمقی مچ پای دانش‌آموزان دختر مبتلا به پرونیشن کمک کردند. با این حال، تمرینات اصلاحی جامع تأثیر بیشتری به‌ویژه در کاهش خطای حس عمقی پلانتار فلکشن داشت. این نتایج نشان می‌دهد که اجرای تمرینات اصلاحی جامع می‌تواند روشی مؤثرتر برای بهبود عملکرد حرکتی و کاهش آسیب‌های مرتبط با ناهنجاری‌های مچ پا باشد. از این رو، استفاده از این تمرینات در برنامه‌های ورزشی و توانبخشی توصیه می‌شود.
Full Paper
File Download Link